Mariska T Streefland

‘Materiaal, architectuur, bouwsels, schetsen, buitenplekken’ staat vermeld op een van de vele cd’s uit het beeldarchief van Mariska T. Streefland. De cd bevat de tijdens reizen gemaakte opnames van een aantal locaties, een verzameling losse foto’s. Tegelijkertijd is de cd drager van een beeldarchief dat de neerslag vormt van een visueel onderzoek naar een specifiek soort plek: een kade, vergeten bouwafval, containers, twee plastic strandstoelen op een verlaten strand, het met een plastic koepel afgesloten zwembad, een ongedekt bed in een slaapkamer. De beelden hebben iets gemeen, ze verwijzen naar de gebruiker die er misschien kort daarvoor nog was. Het afgedankte hout naast de container, de lege stoelen, het strand met daarin nog voetafdrukken, het lege zwembad. Iemand zat zojuist nog op die stoel, eerder dook een zwemmer het water in. Hoe eenduidig de visuele informatie ook is, de foto’s geven weinig prijs over de omgeving waarin ze zijn genomen. De onderwerpen zijn weliswaar rechttoe rechtaan gefotografeerd maar geïsoleerd en uit hun context gehaald, zelden wordt de relatie met de werkelijkheid onthuld. Wat je ziet zijn alleen de sporen die verwijzen naar eerdere menselijke aanwezigheid. Die spanning tussen beeld en feitelijkheid, tussen esthetiek en realiteit vormt een terugkerend thema in het werk van Streefland. In de installatie How to eat violence liggen op een tafel 9 prachtige rode krabben naast een stalen hamer en enkele vervaarlijk ogende tangen. Het is de bedoeling dat de toeschouwers met dat gereedschap de krabben te lijf gaan, de poten kraken en het vlees oppeuzelen; van de schoonheid en de lichamelijke integriteit van de krabben blijft niet veel over terwijl de toeschouwers door aan te schuiven deelnemer zijn geworden. uit: Het Ondergewone - publicatie: STROOM Den Haag - tekst: Veronica Hekking